Recenzja: Dido - Girl Who Got Away

Tracklista:

1. No Freedom
2. Girl Who Got Away
3. Let Us Move On (feat. Kendrick Lamar)
4. Blackbird
5. End of Night
6. Sitting On the Roof of the World
7. Love to Blame
8. Go Dreaming
9. Happy New Year
10. Loveless Hearts
11. Day Before We We Went to War


Ostatnio dosyć często wyżalam się na Fejsie i Tłiterze, że na nic nie mam czasu, bo intensywnie zakuwam do matury. Właśnie z tego powodu ograniczyłem do minimum liczbę pisanych recenzji. Nie zmienia to faktu, że są płyty, o których nie da się nie wspomnieć - bez względu na to, czy masz zapchany kalendarz, nie masz ochoty, rąk, a może nawet umarłeś. Śmierć to z reguły marny argument. Jedną z takich pozycji jest najnowsze dzieło 41-letniej Brytyjki znanej jako Dido. Jej dyskografia ilościowo nie powala, bo wydanie 3 LP’ów w ciągu 13 lat zdaje się być mizernym wynikiem, jednak jeśli już rzucimy na nie uchem, z łatwością spostrzeżemy, że są to wydawnictwa magiczne, od których naprawdę ciężko się uwolnić. A za to należy się wokalistce dożywotni szacun. I opisywanie jej produkcji bez głupich wymówek.

W podstawowej wersji Girl Who Got Away czeka na nas 11 tracków oferujących w sumie 43 minuty rozrywki. Rozrywki, która standardowo obraca się wokół połączenia popu, rocka i subtelnej elektroniki w taki sposób, żeby, poza chilloutową konwencją, mogła pochwalić się choćby niewielkim hitowym potencjałem. Jeśli wciąż nie masz pojęcia co mam na myśli, przypomnij sobie dotychczasowy dorobek artystki – to podobne klimaty, tylko w nieco unowocześnionej wersji.

Czytaj dalej

Recenzja: Lena Romul - Industrialnie Instynktownie

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami odbyła się IV edycja programu Mam Talent. Zwycięską trójcę, czyli Kacpra, Piotra i Martę zapewne kojarzycie, w końcu pewnym czasem byli mocno promowani. A pamiętacie Lenę Romul? To ta od saksofonu, która w finale uplasowała się na 9 pozycji. Jest zdobywczynią wielu prestiżowych nagród i wyróżnień, głównie za projekty jazzopodobne. Nic dziwnego, przecież wokół takich klimatów obracała się jej edukacja w prestiżowych szkołach muzycznych. Jednak debiutancki album, jak sama przyznaje, z jazzem ma niewiele wspólnego. W takim razie sprawdźmy, co to właściwie jest.

Przede wszystkim w uszy rzuca się spora liczba eksperymentów. W zależności od projektu (wydawnictwo dwuczęściowe) posłuchamy sobie mieszanki popu, rocka, elektroniki i, od biedy, trip hopu (Industrialnie) lub harmonijnego folku połączonego z jazzem i baroque popem (Instynktownie). Jak widać, są to dwa różne światy, zwiastujące kawał solidnej alternatywy. Lecz czy aby na pewno jest się czym podniecać?

Czytaj dalej

Recenzja: Foals - Holy Fire

- Jest sprawa – powiedział znajomy. - Kojarzysz Foalsów, co nie? To ten oksfordzki band z Yannisem Philippakisem na czele.

- Nie da się ich nie znać, w końcu 2008 bez Antidotes nie byłby taki sam.

- No. Niedawno szarpnęli się na nowy LP i nie wiem czy wiesz, ale opiszesz go na tym swoim blogu. Mówię ci, czysta magia i kwintesencja wszystkiego co najlepsze.

- Mogłeś wcześniej powiedzieć, właśnie ułożyłem sobie grafik.

- Jakoś się dogadamy. Moje wyborowe argumenty już się chłodzą.

- Ok, tekst będzie po weekendzie.

Nie licząc 6 EP’ek, Holy Fire jest trzecią produkcją wydaną przez 5-osobową formację Foals. W wersji podstawowej wrzucono na nią 11 tracków zahaczających o indie, elektronikę i math rocka, czyli zestaw towarzyszący grupie od początku kariery. Dotychczas taka kombinacja wypadała nadzwyczaj atrakcyjnie i wydawałoby się, że tym razem będzie podobnie, jako że zarówno zachodnie media, jak i moi znajomi wyrażali się o wydawnictwie w samych superlatywach. Sorry, ale ja tu widzę spadek formy.

Czytaj dalej

Recenzja: Bullet For My Valentine - Temper Temper

Lubię pozytywne zbiegi okoliczności. A tak się składa, że jeden z nich nastąpił w przypadku mojej kariery z Bullet For My Valentine. Co prawda zespół znam już od dłuższego czasu, jednak dopiero w styczniu zaopatrzyłem się w całą jego (długogrającą) dyskografię, czyli albumy 'The Poison', 'Scream, Aim, Fire' i 'Fever'. Niedługo po tym dowiedziałem się o nowym wydawnictwie, zapowiedzianym na połowę lutego – to, że opisanie go będzie moim priorytetem było więc oczywiste. W końcu jestem na bieżąco i wszystkie wymagane informacje mam już w główce. Krążek w sprzedaży, pora na tekścik.

Temper Temper to zbiór 11 utworów utrzymanych w agresywnym, typowo metalcorowym klimacie, stanowiącym kontynuację poprzednich pozycji. Ich produkcję powierzono, tak jak ostatnio, Donowi Gilmore, znanemu ze współpracy z m.in. Duran Duran, Linkin Park i Hollywood Undead. Gość już nieraz udowodnił, że zna się na rzeczy. Ciekawe, co zmajstrował tym razem.

Czytaj dalej

Recenzja: Echoes of Yul - Cold Ground

Większość osób czytających regularnie RM zapewne zauważyła, że nie mam skłonności do promowania młodych artystów. Pomijając fakt, że rzadko mają coś ciekawego do zaproponowania, wychodzę z założenia, że od takich działań są inni blogerzy. Jednak ostatnio naszło mnie na zrecenzowanie czegoś made in Poland, jako że w tym roku nie miałem okazji rozebrać na czynniki pierwsze żadnego polskiego wydawnictwa. W tym samym czasie napatoczyli się panowie z opolskiej formacji Echoes of Yul, informując o swoim najnowszym dziele. Rzuciłem na nie uchem, zaintrygowało mnie, postanowiłem je opisać. Oto moje spostrzeżenia.

Drugi album Michała i Mateusza, Cold Ground, składa się z 13 kompozycji prezentujących dosyć specyficzny rodzaj muzyki. Mamy do czynienia z mieszanką industrialu, ambientu i krautrocka, czyli, krócej mówiąc, alternatywnej elektroniki i post-metalu. Nie każdemu spodobają się takie brzmienia – a już na pewno nie radiowemu targetowi. Dlaczego?

Czytaj dalej

Recenzja: Blue - Roulette

Po różnych rockowo-elektronicznych zawirowaniach, najwyższa pora powrócić do muzyki popularnej. Dzisiaj zajmiemy się brytyjskim boysbandem zwanym Blue, który działa w branży od roku 2000. Jego kariera nie trwała jednak zbyt długo – rozwiązano go już po 5 latach, jako że muzykom zachciało się pracy nad solowymi projektami. W gruncie rzeczy nic konkretnego z tego nie wyszło, więc w 2009 r. nastąpił wielki powrót. Spoglądając na sektor współczesnych bojsbendów, nie da się nie zauważyć, że powiewa w nim nudą, bo mało która formacja prezentuje materiał na przyzwoitym poziomie. Niebiescy nie stanowią wyjątku.

Tak sobie słucham tych 15 nagrań i słucham i nic ciekawego nie słyszę. Roulette to typowy pop z gatunku radiofriendly, wyprodukowany przez m.in. Red One'a, The Smeezingtons, Ne-Yo i StarSign. Jaki z tego wniosek? Taki, że warto przygotować się na 55 minutową powtórkę z bieżących trendów. Zapewne już domyślacie się, że recenzja nie będzie zbyt pochlebna - czas więc sprawdzić, co dokładnie tutaj spieprzono.

Czytaj dalej

Przegląd Płyt Pominiętych #2

Tegan and Sara - Hearttrob

Ilość tracków: 10

Gatunek: Elektronika, pop, podobno indie rock

Label: Warner Bros. Records

Single: Closer, I’m Not Your Hero

Najlepsze momenty: single + Now I’m All Messed Up

Najgorsze momenty: Chyba się starzeję, bo nic nie wyłapałem.

Proponowana ocena: 5/6


Kanadyjskie bliźniaczki jak zwykle pokazały klasę. Chociaż natężenie zastosowanej elektroniki jest dosyć duże, to niczym nie męczy i wciąż wydaje się przyjemna. Osiągnięto to głównie dzięki ciepłym syntezatorom, które, zamiast wywoływania bólu głowy i odruchów wymiotnych, wpadają w ucho, zapewniając rozrywkę na bardzo ciekawym poziomie. Przyczynia się do tego też fakt, że materiał utrzymano w energicznym (oraz zróżnicowanym, co pasowałoby zaznaczyć) tempie, które uniemożliwiło wkradnięcie się nudy i innych wkurzających niedociągłości. Generalnie nie mam więc na co narzekać - chyba że zimę, przez którą nie mogę wypróbować tego w rowerowej playliście. W końcu jest pozytywna energia, swoista świeżość oraz letni klimat. Like it!

Czytaj dalej