Recenzja: Kelis - Food

Bardzo cenię elastycznych artystów, którzy na każdym kroku udowadniają, że przechodzenie z jednego gatunku muzyki na kompletnie odmienny to nic trudnego. Z tego powodu śledzę karierę Kelis – 34 letniej wokalistki, która ma na koncie 5 różnorodnych wydawnictw. W czasie niespełna 18-letniej działalności wędrowała po różnych stylach, zarówno typowo hip hopowych, soulowych, popowych, jak i czysto klubowych. I, co ciekawe, za każdym razem prezentowała najwyższą klasę. Gdy usłyszałem jej nowy singiel, nie zdziwiło mnie, że przedstawia klimaty, które ciężko przypiąć do Kelis. Za to nasunęło się pytanie - czy nadchodząca płyta będzie równie solidna co poprzednie?

Ciężko jednoznacznie określić, po jakim gatunku porusza się wokalistka na krążku Food. Mamy tu soul, R&B, funk, folk, momentami subtelną elektronikę oraz drobne motywy jazzowe – a wszystko to zmiksowane w spójną całość, czarującą ogromem analogowych brzmień i relaksacyjną konwencją. Już po pierwszym zaliczeniu 13 tracków nie miałem wątpliwości, że to materiał z górnej półki. A poniżej wyjaśniam dlaczego.

Czytaj dalej

Recenzja: Sophie Ellis-Bextor - Wanderlust

Recenzję Make a Scene napisałem w pierwszym roku działalności bloga – okresie, z którego nie jestem szczególnie dumny. Niepotrzebnie skrytykowałem wtedy bardzo dobre dzieło, które wówczas wydało mi się przekombinowane i chaotyczne. Elektronika w jakiejkolwiek formie nie była moją mocną stroną. Jednak po pewnym czasie, gdy już przekonałem się do gatunku, krążek długo nie opuszczał mojej playlisty. Od tamtej pory, nigdy nie zaliczyłem podobnej wpadki. Zabierając się za Wanderlust nie chciałem popełnić analogicznego błędu. Na szczęście nie miałem tego typu problemów. Łatwo rozgryźć ten krążek.

Tym razem dostajemy 11 utworów, które z Make a Scene mają niewiele wspólnego. Przede wszystkim różnią się gatunkiem. Mamy tutaj do czynienia ze wyważonym indie rockiem, ocierającym się o folkowe klimaty. Wbrew pozorom oraz nudnemu trailerowi, nagrania mają dużo do zaoferowania - zarówno na arenie akustycznej, jak i emocjonalnej. A co dokładnie, o tym poniżej.

Czytaj dalej

Przegląd Płyt Pominiętych #9 (cz. 2)

Agnes Obel - Aventine

Ilość tracków: 11

Gatunek: folk, indie

Label: Pias Recordings

Singiel: The Curse

Na plus: wydawnictwo jest naprawdę równe...

Na minus: jw.

Proponowana ocena: 5/6

Teraz rzućmy uchem na nowy krążek Agnes Obel, wobec którego wręcz nie dało się przejść obojętnie – głównie za sprawą intensywnej promocji na Spotify i Vevo. Tak więc mamy do czynienia z muzyką folkową prezentującą tajemnicze skandynawskie klimaty. Zbudowano je poprzez zastosowanie wielu najróżniejszych instrumentów, wśród których dominują smyczkowe i klawiszowe. To właśnie z nich powstały surowe brzmienia, które dopełniane przez zmysłowy wokal Agnes (przywodzący na myśl Norę Jones, szczególnie w Pass Them By) poskutkowały powstaniem niezwykle czarujących kompozycji. I, tak przy okazji, bardzo subtelnych oraz harmonijnych, co dodatkowo pomaga odbiorcy poczuć skandynawską magię. Nie trzeba się specjalnie koncentrować na tym materiale – sam przyciąga uwagę słuchacza wprowadzając go w nostalgiczny nastój. A czy jest przebojowy? Owszem, ale na pewno nie w radiowy sposób. Hitowe melodyjki jedynie popsułyby jego wysublimowany charakter.

Czytaj dalej

Przegląd Płyt Pominiętych #9 (cz.1)

Janelle Monáe - Electric Lady

Ilość tracków: 19

Gatunek: pop, neo soul, od biedy r&b

Label: Bad Boy Records

Single: Q.U.E.E.N., Dance Apocalyptic

Na szczególny plus: Electric Lady, Primetime + single

Na minus: Sally Ride

Proponowana ocena: 5/6

W skład drugiego LP’a amerykańskiej wokalistki wchodzą nagrania stanowiące mieszankę muzyki popularnej, funku, gospelu, r&b i neo soulu – a wszystko to utrzymane w ciepłej, przyjemnej dla ucha stylistyce. Mnogość stylów przełożyła się na spore zróżnicowanie brzmień poszczególnych kompozycji. Owszem, zręcznie tworzą one spójny koncept, jednak ciężko znaleźć dwa utwory znacząco do siebie podobne. Na ogół obcujemy z chwytliwymi, naprawdę nośnymi melodiami, które wspomagane przez przyjaźnie brzmiący głos Janelle i nieliczne grono wyrazistych gości (Prince, Erykah Badu, Solange, Miguel, Esperanza Spalding) sprawiają, że nawet po kolejnych odsłuchach trudno przeskipować którykolwiek track. Wszystko (poza Sally Ride) wciąga, niezależnie od tego czy mamy do czynienia z wolną balladą (Primetime) czy potencjalnym radiowym hitem (Electric Lady). I to bez użycia nachalnych syntezatorów ani oklepanych schematów. Jest w miarę świeżo, kreatywnie, lekko i różnorodnie. Może niezbyt emotywnie, lecz w tym przypadku nie stanowi to problemu. Charyzmatyczny wokal i proste, ale atrakcyjne melodie w pełni to rekompensują. Dobra produkcja. A nawet bardzo.

Czytaj dalej

Recenzja: Tarja Turunen - Colours in the Dark

1. Victim Of Ritual

2. 500 Letters

3. Lucid Dreamer

4. Never Enough

5. Mystique Voyage

6. Darkness

7. Deliverance

8. Neverlight

9. Until Silence

10. Medusa

Dzisiaj przenieśmy się do Skandynawii – krainy metalem i folkiem płynącej. Stamtąd pochodzi Tarja Turunen, znana jako pazerna_laska_którą_wywalili_z_Nightwish. W gruncie rzeczy Tarja to zdolna artystka. Przygodę z muzyką rozpoczęła w bardzo młodym wieku, najpierw udzielając się w chórach kościelnych, potem uczęszczając do szkół muzycznych. Swój rozgłos zawdzięcza właśnie grupie Nightwish, z którą w ciągu 9 lat wydała 5 krążków. Z kolei na własne konto pracuje od 2005 roku. Jak widać, nie jest to osoba lubiąca się nudzić. Dlatego niespełna 3 lata od wypuszczenia ostatniego LP’a mamy okazję usłyszeć jej świeżutki materiał.

Wydane nakładem Universal M.R. i niemieckiego Earmusic Colours in the Dark to 13 numerów reprezentujących klimaty metalu symfonicznego wzbogaconego o niewielkie folkowe motywy. Całość dopełniana jest wysokim sopranem wokalistki, przywodzącym na myśl muzykę operową. To między innymi dzięki temu eklektycznemu połączeniu Nightwish nigdy nie narzekał na brak fanów. Wtedy się sprawdziło. A teraz?

Czytaj dalej

Przegląd Płyt Pominiętych #5

Noah and the Whale - Heart of Nowhere

Ilość tracków: 10
Gatunek: rock z elementami indie i folku
Label: Mercury Records
Single: There Will Come a Time, Lifetime
Na plus: Not Too Late, Now Is Exactly the Time, Heart of Nowhere + single
Na minus: nic aż tak nie odstaje
Proponowana ocena: +4/6

Noah and the Whale jest jednym z wielu bandów, które poznałem za pośrednictwem radia BBC Radio 1. Na swojej czwartej płycie Brytyjczycy prezentują klimaty alternatywnego rocka, pełnego folkowej harmonii i popowej lekkości. Za sprawą umiarkowanego tempa nie znajdziemy tu agresywnych petard ani skrajnie przymulających ballad. Na szczęście utwory są wystarczająco żywe, by nie zanudzić przy pierwszym podejściu. Dodajmy do tego melodyjny charakter podkładu, sporą różnorodność naturalnych dźwięków (btw., rzuć uchem na ciekawy motyw skrzypiec w Heart of Nowhere) i ciepły głos wokalisty, a otrzymamy typowo wakacyjny materiał, który pomimo braku hitowego potencjału przyciąga do siebie przyjemnym, beztroskim klimatem. Przesłuchaj poniższy track, a dowiesz się, co mam na myśli.

Czytaj dalej

Recenzja: Yo La Tengo - Fade

Prawie 30 lat grania, 14 EP’ek, 12 longplejów i 5 kompilacji – tak przedstawia się dorobek amerykańskiej grupy Yo La Tengo, którą obecnie współtworzą Georgia Hubley, Ira Kaplan i James McNew. Początkowo była to jedynie drobna małżeńska formacja, jednak z czasem zwerbowano kolejnych muzyków (ich skład stopniowo ulegał zmianie) i zaczęto pracę nad studyjnym materiałem. Niespełna 4 lata po premierze krążka ‘Popular Songs’, trio powróciło z nowymi kompozycjami, które, zamiast dotychczasowego Rogera Moutenota, wyprodukował John McEntire (Blur, Kaki King, Small Sins). Najwyższa pora wziąć je na warsztat.

Mowa oczywiście o Fade (by Matador Records), czyli 10 indie rockowych nagraniach, ubarwionych drobnymi motywami folku i country. Jako że nie śledziłem ostatnich poczynań zespołu i znam raptem ich cztery wydawnictwa, nie miałem względem albumu żadnych oczekiwań. Dlatego też mogłem podejść do niego w pełni neutralnie. A oto moje wywody.

Czytaj dalej

Przegląd Płyt Pominiętych #1

Keyshia Cole – Woman to Woman

Ilość tracków: 12

Gatunek: R&B/Soul

Label: Geffen Records

Single: Enough Of No Love, Trust and Believe

Najlepszy momenty: Get It Right, I Choose You, Missing Me, Stubborn

Najgorsze momenty: co najwyżej Wonderland, Signature

Proponowana ocena: 4+/6

Przyjemna produkcja. Królują tu dynamiczne, ale harmonijne brzmienia, które wpadają w ucho i są w stanie zainteresować sobą na dłuższy czas. Może nie jest to aż tak klimatyczne i soulowe jak Girl on Fire, lecz dzięki solidnej ekipie producenckiej (T-Minus, Jack Splash, Carlos McKinney itepe) oraz treściwej liryce (opowiastki z życia kobiety doświadczonej przez los i mężczyzn) otrzymano niezwykle chwytliwe melodie przeplatane soczystymi, ale nienachalnymi bitami. Całość sklejono ze znanych i lubianych elementów, które z pewnością przypadną do gustu fanom R&B. Ciągle coś się dzieje: tu jakiś ciekawy featuring, tam zwalnia/przyspiesza tempo. Nie żałuję nabycia tej pozycji - chociaż mogłaby być bardziej wyrazista, to idealnie spisuje się jako nieprzymulający chillout w klimacie R&B. Nie usypia, ale działa kojąco na zmysły.

Czytaj dalej

Recenzja: Taylor Swift - Red

WTF? Taka była moja pierwsza reakcja, gdy ostatnio przejrzałem notowania prestiżowych list sprzedaży. Na Wyspach, w USA, Kanadzie, Norwegii, a nawet w Australii i Nowej Zelandii dominowała ta sama pozycja – krążek Red należący do 22-letniej Taylor Swift. Chociaż lubię dziewczynę, nie potrafię pojąć jej fenomenu. Najpierw wydaje zwyczajny popowy singiel, który mało, że króluje na iTunes, zostawiając daleko w tyle często lepszą konkurencję, to jeszcze traktuje się go jako perełkę country, z którym w rzeczywistości ma niewiele wspólnego. A teraz, zabierając się za analizę całego wydawnictwa, byłem pewny, że w jego przypadku będzie podobnie. No i miałem rację.

Red, czyli czwarta produkcja amerykańskiej wokalistki, zawiera w standardzie 16 tracków, na które składają się zarówno dynamiczne, electropopowe klimaty, jak i folkowe, ostatecznie rockowe ballady przywodzące na myśl twórczość Colbie Callait. Samo country, z którego słynie Taylor, występuje tutaj w ilościach wyłącznie symbolicznych, przekładających się na jedno, góra dwa nagrania. Jakkolwiek nie przeszkodziło to magazynowi Billboard umieścić płytę na pierwszym miejscu listy Country Albums. Fajnie.

Czytaj dalej

Recenzja: Amy Macdonald - Life in a Beautiful Light

Na to, że Amy będzie artystką godną zapamiętania, wpadłem już w 2008 roku, gdy to w niemalże całej Europie ukazał się jej debiutancki krążek 'This Is The Life', z którego pochodzą m.in. This Is The Life czy Mr Rock & Roll, które swoim czasem były dosyć intensywnie promowane w naszym kraju. Ponad dwa lata po wydaniu tego cudeńka, Szkotka wypuściła kolejny, zdecydowanie mniej hitowy LP - A Curious Thing, który zarówno jakością jak i popularnością nie umywał się do swojego poprzednika. Z kolei dzisiaj omówimy sobie jej najnowsze, już trzecie podejście - przekonajmy się, w jakiej formie jest panna Macdonald.

Life in a Beautiful Light - tak nazwano świeżutki, drugi spod szyldu Mercury Records materiał 24-letniej wokalistki Amy Macdonald. Podstawowo, posłuchamy sobie 12 kawałków z pogranicza soft rocka, folku oraz muzyki popularnej, które poza tym, że są sympatyczne i łatwe w odbiorze, to o dziwo nie nudzą. Co w tym dziwnego? O tym w rozwinięciu.

Czytaj dalej

Recenzja: Norah Jones - Little Broken Hearts

Gwieździe dzisiejszej recenzji muzyka towarzyszy od najmłodszych lat: Norah jest córką kompozytora, absolwentką szkoły muzycznej, byłą członkinią chórów oraz trip-hopowej grupy Wax Poetic. Czując, że zdobyła wystarczająco dużo doświadczenia, w 2002 roku artystka zaczęła pracować na własne konto. Już jej pierwsza płyta 'Come Away with Me' narobiła wokół niej dużego szumu, zdobywając 8 statuetek Grammy oraz status diamentu. Dzisiaj zajmę się jej świeżutkim, piątym już wydawnictwem, na którego przyszło nam czekać niespełna 3 lata.

Mowa oczywiście o Little Broken Hearts, które w wersji podstawowej składa się z 12 kompozycji stanowiących połączenie muzyki popularnej głównie z folkiem, alternatywnym rockiem oraz niewielką domieszką jazzu. Jak widać, nie jest muzyka nadająca się dla masowego odbiorcy - to już jest wyższa szkoła jazdy, sztuka, która zaspokoi jedynie naprawdę wybrednych słuchaczy i fanów folk-popowej alternatywy. Przynajmniej teoretycznie - sprawdźmy, jak album wypada w praktyce.

Czytaj dalej

Recenzja: Santigold - Master of My Make-Believe

Santi White, znana także jako Santigold, jest 35-letnią amerykańską artystką, która przy współpracy ze śmietanką branży muzycznej (Diplo, John Hill, Disco D) wydała w 2008 roku debiut, który pomimo swojej niewiarygodnie wysokiej jakości, nie narobił szumu w jakichkolwiek notowaniach (no, z wyjątkami). Niemniej jednak, Santigold i tak cieszy się ogromną popularnością oraz szacunkiem zarówno krytyków, jak i słuchaczy. Po 4 latach długogrającej posuchy, wokalistka przedstawia nam kolejny ciekawy materiał. Tym razem właśnie o nim.

Produkcja wydana nakładem wytwórni Atlantic Records, to nic innego jak 11 ambitnych, różnorodnych numerów, które trudno zaszufladkować w jedynym, konkretnym gatunku muzycznym. Santi, tak samo jak na debiucie, serwuje potężny mix wielu stylów - popu, hip-hopu, elektroniki, folku, reggae oraz new wave. Mieszanka dosyć odważna i mimo iż zbliżona do twórczości raperki M.I.A., stosunkowo oryginalna. Czas jednorazowego odsłuchu płyty nie przekracza 40 minut i osoby, które zdecydują się poświęcić jej ten czas, nie powinny narzekać - to naprawdę solidne wydawnictwo.

Czytaj dalej

Recenzja: The Rasmus - The Rasmus

The Rasmus to fińska grupa rockowa założona w 1994 roku. Obecnie w jej skład wchodzą: wokalista Lauri Ylőnen oraz muzycy Eero, Paul i Aki. W trakcie całej swojej estradowej działalności nagrali 7 LP'ów, lansując hity tj. In The Shadows, czy First Day of My Life. Koncertując po różnych krajach Europy Środkowej (i nie tylko) zdobyli uznanie wielu osób, zyskując zastępy fanów oraz międzynarodową popularność. Niedawno zespół powrócił z całkowicie nową propozycją, której czas się głęboko przyjrzeć. I przeanalizować.

10 nagrań, które ukazały się na krążku nazwanym po prostu The Rasmus, to standardowo klimaty alternatywnego rocka, głównie w wersji soft. Nie ukrywam - to nie jest łatwa muzyka, ponieważ zrozumienie (i zarazem polubienie) jej wymaga ogromnej cierpliwości i samozaparcia. Jednak obawiam się, że w tym przypadku nie ma zbyt wielu rzeczy do zrozumienia... 

Czytaj dalej

Recenzja: Katie Melua - Secret Symphony

Katie Melua ma 27 lat i pochodzi z Gruzji. Gdy na początku stulecia została odkryta przez producenta Mike'a Batt'a, przeniosła się na Wyspy Brytyjskie, gdzie ciężko pracowała (i wciąż pracuje) nagrywając studyjne produkcje. Efektem tej pracy jest pięć albumów, z których cztery odniosły dosyć duży sukces (może poza The House) nie tylko w UK, lecz również w Australii, czy też rodzimej Gruzji. Natomiast najnowsze, piąte wydawnictwo, które ukazało się 5 marca br., dopiero zaczyna się rozkręcać na listach przebojów. Dzisiaj właśnie o nim.

Krążek o intrygującym tytule Secret Symphony to 11 delikatnych kompozycji opartych o klimaty folko-blueso-jazzo-popowe. Standardowo jest dosyć wolno, subtelnie oraz częściowo nostalgicznie. Lecz czy wciąż możemy powiedzieć, że muzyka Katie jest magiczna? Przedstawiając swoje ostatnie dzieło, wspomniane wcześniej The House, wokalistka zaniepokoiła swoją słabą formą wielu fanów. Tutaj niestety tendencja spadkowa się utrzymuje...

Czytaj dalej

Recenzja: First Aid Kit - The Lion's Roar

Mimo iż siostry Söderberg działają już od ponad 5 lat, zrobiło się o nich głośno dopiero w 2010 roku, gdy to ukazało się ich pierwsze większe wydawnictwo. The Big Black & The Blue został ciepło przyjęty przez krytykę i znalazł wielu nabywców - nie tylko w ojczystej Szwecji. Jednak w Polsce duet First Aid Kit nie jest zbytnio popularny, gdyż na muzykę, którą prezentuje, popyt jest niestety niewielki. Teraz grupa powraca ze świeżym materiałem. Nastawienia do gatunku raczej nie zmieni, ale sprawdźmy, czy da radę narobić wokół siebie zamieszania.

Omawiana produkcja nosi nazwę The Lion's Roar i (tak samo jak poprzedniczka) została wydana przez Wichita Records. Spotkamy na niej 10 bardzo spokojnych, wyważonych utworów, które najprościej zakwalifikować do folku. Warto dodać - ciekawego: chwytliwego, zróżnicowanego oraz klimatycznego. Czyli czegoś, czym warto się zainteresować.

Czytaj dalej

Recenzja: Natalia Safran - High Noon

Kojarzy ktoś Natalię Safran? No właśnie, ja do niedawna też nie wiedziałem kto to jest. Otóż mamy do czynienia z byłą Miss Wielkopolski, która jako 18-latka wyjechała do Paryża, by tam rozpocząć karierę profesjonalnej modelki. Następnie dotarła do Stanów, gdzie poznała swojego obecnego męża, z którym żyje długo i szczęśliwie w Hollywoodzkiej rezydencji. Co u niej słychać? Chodzi po wybiegach, okazjonalnie gra w filmach...no i nagrała płytę. Czas więc rzucić na nią uchem.

Zanim zabrałem się za odsłuch wszystkich 13 tracków (spod szyldu Empiku) zawartych na High Noon, miałem pewne obawy co do ich jakości - w końcu po co bogata modelka/aktorka wydaje krążek? Głównie z nudów albo potrzeby samorozwoju - taka była moja pierwsza myśl. Dodając do tego trochę tandetną okładkę, pierwsze wrażenie powstałe w mojej główce nie było za ciekawe. Ale na szczęście nie oceniam okładki, tylko muzykę - a ona wbrew pozorom nie jest aż taka straszna.

Czytaj dalej

Recenzja: Nightwish - Imaginaerum

Zapewne większość osób czytających ten tekst zna grupę Nightwish i wie też, że podczas swojej 15-letniej kariery wydała 6 płyt, które odnosiły niemały sukces - a to dlatego, że słuchacze pokochali patent połączenia cięższych brzmień z muzyką filmowo-operowo-ludową, przez co zespół stał się popularny nie tylko w ojczystej Finlandii, ale również na arenie międzynarodowej. To tak w ramach (dosłownie) jednozdaniowego wprowadzenia do ich najnowszego, siódmego już wydawnictwa - a teraz przekonajmy się, z czym tak właściwie mamy do czynienia.

Imaginaerum, bo o nim mowa, w wersji podstawowej składa się z 13 tracków utrzymanych w typowych dla Nightwish'a klimatach metalu symfonicznego zawierającego znaczne ilości folku. W stosunku do wcześniejszych krążków, można zaobserwować znacznie odważniejsze przesunięcia w stronę baśniowo-teatralnych motywów, przez które płyta nabywa swoistego, 'epickiego' uroku -  troszkę większego niż ostatnim razem. Wszystko standardowo pod patronatem wytwórni Nuclear Blast.

Czytaj dalej

Recenzja: Florence and The Machine - Ceremonials

Florence gości w branży muzycznej od stosunkowo niedługiego czasu, bo od jakiś 4 lat. Jednak swój głośny debiut ‘Lungs’ wydała dopiero 2 lata temu. Od tamtego czasu, mimo iż nie nagrała niczego nowego, wiele osób wciąż fascynuje się jej krążkiem - i słusznie, bo to jeden z lepszych przedstawicieli ambitnego, 'nieradiowego' popu. Teraz nadszedł czas na pokazanie światu jego następcy - zobaczmy co ma do zaoferowania.

Mowa oczywiście o Ceremonials, czyli drugim studyjnym albumie brytyjskiej formacji Florence + The Machine, wydanym pod szyldem Island Records. W wersji podstawowej zawiera 12 numerów będących dźwiękową kontynuacją debiutu, czyli czegoś z pogranicza pop-folka, rocka alternatywnego oraz soulu. Nie jestem fanem muzyki prezentowanej przez tą panią, ale po tym krążku chyba nim zostanę.

Czytaj dalej

Recenzja: Vanessa Carlton - Rabbits on The Run

Vanessa jest 30-letnią utalentowaną tekściarą, pianistką i oczywiście piosenkarką. Swoje pierwotne komercyjne utwory nagrała już w 1998 roku, jednak jej kariera nabrała rozmachu dopiero 4 lata później, gdy wydała swoją pierwszą studyjną płytę - w sumie, jej dyskografia to trzy w miarę dobre longplay'e i jedna kompilacja. Niedawno światło dzienne ujrzało jej najnowsze, czwarte studyjne wydawnictwo - najwyższy czas rzucić na nie uchem.

Owy album nazywa się Rabbits on The Run i składa się z 10 spokojnych pop-folkowych numerów będących mieszaniną najnowszych produkcji Lenki, Colbie Caillat i Katie Melua’y. W odróżnieniu od dwóch pierwszych pań, RoTR jest dużo mniej pozytywny, wręcz przeciwnie: bije od niego smutek i melancholia, czyli klimaty charakterystyczne dla Katie. Ich natężenie może nie jest zbyt wielkie i nie zmusi do samobójstwa, ale całkiem fajnie się tego słucha.

Czytaj dalej