Recenzja: Colbie Caillat - All of You

Z całej kariery 26-letniej Colbie Caillat najbardziej podoba mi się jej image: dziewczyna jest miła, sympatyczna, nie wdaje się w skandale, w dodatku jest śliczna i potrafi śpiewać. Podczas swojej 4-letniej  działalności scenicznej wydała dwa średniej jakości krążki i dwie również przeciętne Ep’ki. Teraz, po dwóch latach przerwy, Amerykanka prezentuje nam swoje najnowsze dzieło. Lepsze niż poprzednie?

All of You, bo o tym krążku dzisiaj mowa, jest to wydawnictwo składające się z 12 świeżych, pozytywnie bujających numerów, które swoim klimatem przypominają produkcje innej sympatycznej dziewczynki, Lenki. Jednak w porównaniu do albumu starszej koleżanki, longplay Colbie wypada troszkę gorzej – produkcje są co prawda dobre, ale czasami zdarza im się powiać nudą.

Czytaj dalej

Recenzja: Cascada - Original Me

DJ Manian, Yanou i Natalie Horler, czyli Cascada to niemiecki zespół, który w Polsce zdobył szczególną popularność za sprawą coveru Everytime we touch i przeboju Evacuate The Dancefloor. Jednak od czasu wydania tego ostatniego, formacja, która zwykła tworzyć euro dance, zaczęła iść w tanią komercję, robiąc kawałki wyłącznie pod radio. Na pozór nic w tym złego, ale wszystko ma swoje granice – a po ich przekroczeniu może przestać być fajnie…

Czwarte studyjne wydawnictwo grupy Cascada nazywa się Original Me i jest złożone z dwóch płyt CD – na pierwszej znajduje się 11 premierowych tracków, natomiast druga to swoisty The Best of, czyli 15 starszych utworów. Nie widzę sensu rozpisywania się nad CD2, dlatego przyjrzę się jedynie krążkowi nr 1., który, delikatnie mówiąc, nie powala.

Czytaj dalej

Recenzja: Simple Plan – Get Your Heart On

Pisałem już o rocku alternatywnym, soft, rapcore, prawie_rocku – teraz czas, by poszerzyć asortyment o najbardziej radiową dziedzinę, czyli rock-pop. Mowa oczywiście o najnowszej produkcji kanadyjskiego zespołu Simple Plan złożonego z pięciu panów, którzy podczas swojej ponad 12-letniej kariery z młodych rozwrzeszczanych chłopaków zamienili się w dorosłych stonowanych mężczyzn. Ucierpiała na tym ich muzyka?

Najnowsza produkcja grupy nazywa się Get Your Heart On i jest ich czwartym studyjnym dorobkiem. Podstawowa wersja albumu zawiera 11 przyjemnych kawałków, których brzmienie łączy to co dobre (czy najlepsze to nie wiem…) z Green Day’a i Jonas Brothers. Nie jest to arcydzieło ani nawet produkcja nadzwyczajnie dobra, ale wybija się ponad przeciętność, ponadto kawałki z łatwością wpadają w ucho i są dość przyjemnie w odsłuchu – czyli przyzwoite radio friendly.

Czytaj dalej

Recenzja: Limp Bizkit - Gold Cobra

Po serii recenzji komercyjnych wydawnictw wszelkiej maści popu, w końcu nadszedł czas na coś nie radiowego – tym razem, tak dla odmiany, będzie bardziej hardcore’owo. A to dlatego, że na warsztat brana jest najnowsza produkcja Limp Bizkit, czyli rapcore'u w najmocniejszym wydaniu. Przynajmniej taki wniosek nasuwa się po przesłuchaniu poprzednich wydawnictw. Tym razem jest tak samo ostro? Po części.

Gold Cobra jest już szóstym longplay’em amerykańskiej grupy Limp Bizkit i jego premiera w Polsce odbyła się 1 lipca. W wersji Deluxe zawiera 17 tracków, ale mi, niestety, trafiła się wersja standardowa, która w stosunku do Deluxe jest okrojona o 4 utwory. Bardzo przyjemnie się jej słucha, numery są dynamiczne, mają ‘tą’ moc i gdy delektujemy się nimi pojedynczo (np. w radio), mogą nas urzec. Ale w hurtowych odsłuchu, czyli na krążku, ujawnia się ich bardzo brzydka wada – są zdeczka monotonne.

Czytaj dalej

Recenzja: Beyonce - 4

Beyonce zna chyba każdy – w swojej prawie 9-letniej karierze wydała 3 genialne albumy, z których każdy był muzycznym objawieniem zarówno dla krytyków jak i stacji radiowych, zapewniając jej status jednej z najbogatszych gwiazd showbiznesu. Dla wszystkich było więc oczywiste, że jej czwarty krążek, nazwany po prosty ‘4’ będzie podobnie dobry. I tu pojawiło się ogromne zaskoczenie…

Premiera czwóreczki teoretycznie odbyła się 27 czerwca, czyli stosunkowo niedawno. Jednak wielu internautów miało ją dużo wcześniej, bo płyta w całości wyciekła do sieci już pod koniec maja – i również wtedy zaczęły pojawiać się pierwsze recenzje. Jako, że osobiście piractwa nie popieram, standardowo zaopatrzyłem się w legalną wersję płyty – dlatego trochę ‘spóźniona’ recenzja.

Czytaj dalej

Recenzja: Pitbull - Planet Pit

Opisując album LMFAO – Sorry For Party Rocking napisałem, że płyt klubowo-dancowych nie można oceniać w kryteriach typowych dla tych bardziej ‘artystycznych’ produkcji. Idąc tą myślą wziąłem się za przegląd  najnowszej produkcji wszechobecnego Pitbulla - rzeczywiście nie da się tego ocenić w owych kryteriach,  ale jako produkcja klubowa też nie wypada za dobrze; jak widać, wszystko ma swoje granice.

Najnowszy album tego pana zwie się Planet Pit i został wydany przez stosunkowo mało znaną wytwórnię zajmującą się przede wszystkim rapem i rnb – Polo Grounds Music. Prezentowane na nim kawałki, których w wersji Deluxe jest 16, prezentują bardzo niski poziom, wręcz ociekają tandetą i plastikiem – czyli podręcznikowy przykład komercyjnie komercyjnego syfu. Oczywiście są też w miarę przyzwoite numery – szkoda tylko, że jest ich co najwyżej 3…

Czytaj dalej

Recenzja: LMFAO - Sorry For Party Rocking

Ostatnio, jakoś przez przypadek, natrafiłem w sieci na serie bardzo niepochlebnych recenzji (przeważnie  z oceną  2/5 albo niżej) dotyczących nowej płyty amerykańskiej grupy LMFAO. Tak się składa, że od niedawna posiadam ten krążek i muszę przyznać, że to co przeczytałem na paru cenionych portalach było dla mnie co najmniej niezrozumiałe. Zwykle nie recenzuje płyt z gatunku dancepop, ale tym razem muszę przedstawić własną wersję.

Sorry For Party Rocking jest drugą studyjną produkcją grupy z Los Angeles - LMFAO i tak samo jak Party Rock, czyli jej poprzedniczka, została wydana przez Interscope Records. W wersji przeznaczonej na rynek brytyjski można znaleźć 16 pozytywnie nakręconych kawałków, które teoretycznie są w stanie rozkręcić każdą imprezę. W praktyce jednak zrobią to ich remixy  – te tracki aż się proszą o dobrego DJ’a. To wcale nie oznacza, że w oryginale są jakieś złe – są po prostu za bardzo radiowe i chyba to jest ich największą ‘realną’ wadą.

Czytaj dalej